kruooy's Blog


โลกในจิตนาการ
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 11:08 pm
Filed under: Uncategorized

โลกในจิตนาการ

                ขอบคุณ “ผู้ชายคนนี้” ที่ฉันรัก  ขอบคุณ “ผู้หญิงคนนี้” ที่ฉันรัก  ขอบคุณ “พรหมลิขิต” ที่นำพาให้ฉันได้มาพบ  ขอบคุณ “เมื่อ ๑๘ปี” ที่แล้ว  ขอบคุณทุกๆนาทีที่มีแต่ “ความรักความห่วงใย” ขอบคุณ…อีกสักกี่ครั้ง ก็คง… “ไม่มีวันหมด”

                ความรักและความห่วงใยที่พ่อและแม่มอบให้พี่นั้นมีมากมมายเหลือเกิน  พี่ไม่รู้จะตอบแทนพ่อกับแม่อย่างไร  นอกจากจะตั้งใจเรียน  เป็นเด็กดีของพ่อและแม่  เชื่อฟังพ่อและแม่ แต่ไม่สัญญาว่าจะไม่ทำให้พ่อและแม่ผิดหวัง  แต่จะพยายามให้ดีที่สุดเท่ที่จะทำได้  อาจมีบางครั้งที่พี่เอาแต่ใจ  พ่อและแม่ก็ไม่เคยที่จะดุพี่เลย  แต่พ่อและแม่จะคอยบอกคอยสอนอยู่ตลอดเวลา

                การที่ไม่ได้อยู่กับพ่อตอนเด็กไม่ได้ทำให้พี่ขาดความอบอุ่นเลย  แม่นั้นสามารถเป็นได้ทั้งพ่อและแม่ได้ในเวลาเดียวกัน  แม่จะคอยบอกคอยสอนอยู่เสมอว่า “ที่พ่อไม่ได้อยู่ด้วย เพราะพ่อต้องไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัด  ย้ายมาลงแถวๆบ้านเราไม่ได้”  “ทุกๆเย็นวันศุกร์พ่อจะกลับมาหาหรอก”  เมื่อตอนเด็กพี่ก็รอว่าเมื่อไรจะถึงเย็นวันศุกร์  พี่จะได้เจอพ่อ  แต่เวลาพ่อกลับมาพี่กลับไม่ค่อยจะพูดกับพ่อซักเท่าไรเพราะมัวแต่อาย   ส่วนมากน้องจะพูดกับพ่อมากกว่าพี่  มีบางครั้งตอนเรียนชั้นประถมพ่อกลับมาก่อนวันศุกร์  พ่อก็จะไปรับพี่กับน้องที่โรงเรียน  พอเจอพ่อก็จะหอมแก้มทั้งสองคนเลย

                พ่อจะคอยสอนให้พี่มีความอดทน รู้จักเสียสละ  ไม่เห็นแก่ตัว  รู้จักแบ่งปันผู้อื่น  ถึงพ่อจะย้ายมาอยู่ใกล้บ้านแต่ก็ยังคงต้องทำงานหนักเหมือนเดิม  ยิ่งช่วงเทศกาลปีใหม่หรือสงกรานต์ พ่อไม่มีเวลาพักผ่อนเลย  ต้องทำงานตลอดทั้งวันทั้งคืน  พ่อจะคอยบอกเสมอว่า “พ่อกับแม่ทำทุกอย่างเพื่อลูกสองคน”  ไม่ได้ทำไว้ให้ใคร  เมื่อได้ฟังคำที่พ่อบอก  พี่อยากบอกพ่อและแม่จังเลยว่า “อย่าหวังอะไรกับพี่มากนัก  เพราะพี่อาจทำไม่ได้ดังที่พ่อกับแม่หวังแต่พี่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้”

                ถึงแม่ว่าตอนนี้พี่อาจจะไม่ได้อยู่กับพ่อและแม่แต่พี่ก็รับรู้ได้ถึง “ความรักและความห่วงใย” ที่พ่อกับแม่นั้นมอบให้พี่ตลอดมา  ถึงพี่จะดื้อ จะซน  แต่พ่อกับแต่ก็ไม่เคยที่จะดุ  อยากขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้เราได้พบกัน  มีความรักความผูกพันต่อกันและกัน  ๑๘ ปี ที่พ่อกับแม่คอยมอบความรักความห่วงใยให้   ทุกๆนาทีที่มีแต่ความอบอุ่นทุกๆนาทีที่มีแต่ “ความรักความห่วงใย”  นั้น  “ผู้ชายคนนี้”  ที่ฉันรัก  และ “ผู้หญิงคนนี้” ที่ฉันรัก  ให้ฉันมาด้วยความเต็มใจ  ขอบคุณ “ทุกๆสิ่ง”  ที่ทำให้ได้มาพบ  อาจเป็นเพราะ “พรหมลิขิต”  หรืออะไร ก็ไม่มีใครรู้ได้   แต่ที่พี่รู้ตอนนี้ก็คือ “พี่รักพ่อและแม่”  มากๆเลย มากที่สุดในโลกด้วย

 นางสาวพัชรอร   สิงหาด  ม.๖/๕    เลขที่ ๓๐

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: