kruooy's Blog


เหตุการณ์ที่ประทับใจ
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 11:25 pm
Filed under: Uncategorized

เรื่อง เหตุการณ์ที่ประทับใจ

                หากจะกล่าวถึงเหตุการณ์ที่ประทับใจแล้วนั้น ทุกๆคนคงปฏิเสธไม่ได้ว่าไม่เคยมีเหตุการณ์ที่ประทับใจ เพราะแต่ละคนก็ต่างพบเจอเหตุการณ์ต่างๆทุกวัน  เหตุการณ์เหล่านั้นอาจมีทั้งดีละไม่ดีปะปนกันไป บางครั้งมันก็ทำให้เรามีความสุขแต่บางครั้งมันก็ทำให้เรามีความทุกข์ได้เช่นกัน จนต้องทำให้เราจดจำเหตุการณ์นั้นอย่างไม่มีวันลืม

                ข้าพเจ้าเคยมีแหตุการณ์ประทับใจหนึ่งที่อยากจดจำไปอย่างไม่มีวันลืม คือ การถชนโดนรถชนตอน ม.๓ เพราะมันเกิดจากความประมาทของข้าพเจ้ากับเพื่อน วันที่ข้าพเจ้าโดนรถชนนั้น ข้าพเจ้ากำลังจะไปเรียนพิเศษ ที่โรงเรียนกวดวิชาแห่งหนึ่ง ข้าพเจ้านั่งรถจักรยานยนต์ไปกับเพื่อน โดยเพื่อนของข้าพเจ้าเป็นคนขับ เราขับรถไปในซอยเรื่อยๆ พอจะออกไปถนนใหญ่ มีรถยนต์คันหนึ่งวิ่งมาอย่างเร็ว แต่ข้าพเจ้ากับเพื่อนมองรถคันนั้นไม่เห็น เลยตัดสินใจขับรถออกจากซอย มันเหมือนมีอะไรบางอย่างมาบังตาทำให้เรามองรถยนต์คันนั้นไม่เห็น เลยทำให้เราชนรถคันนั้นเข้าอย่างจัง ตอนที่โดนชนนั้นข้าพเจ้าเหมือนกับฝันไป ข้าพเจ้ากับเพื่อนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง เพื่อนของข้าพเจ้าหน้าและข้อศอกถลอก ส่วนข้าพเจ้านั้นขาหัก ส่วนรถจักรยานยนต์นั้นพังยับและรถยนต์ที่ชนข้าพเจ้านั้นด้านหน้ายุบ แต่คนขับรถยนต์คันนั้นก็ได้พาข้าพเจ้าไปส่งโรงพยาบาลใกล้เคียง ข้าพเจ้าซาบซึ้งในน้ำใจของเขามาก พอถึงโรงพยาบาล พยาบาลก็มัดขาของข้าพเจ้าไว้เพื่อไม่ให้กระดูกเคลื่อน แล้วส่งตัวข้าพเจ้าไปที่โรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง

                พอถึงโรงพยาบาล พยาบาลก็เปลี่ยนชุดให้ข้าพเจ้า แล้วก็เจาะน้ำเกลือแล้วก็ฉีดยาชาเข้าที่ขา เพื่อที่จะได้เจาะเหล็กเพื่อดามขาก่อนเข้าห้องผ่าตัด ตอนเจาะเหล็กนั้นก็ได้เจาะสดๆเลย โดยเอาเล็กที่จะเจาะเข้าไปที่ขานั้นใส่กับสว่านแล้วก็เจาะ ตอนนั้นยังไม่รู้สึกปวด แต่พอผ่านไป ๒๐ นาที ยาชาเริ่มหมดฤทธิ์  ความปวดก็เข้ามาเยือนทันที ข้าพเจ้าต้องทนปวดประมาณ ๒ ชั่วโมง เพื่อที่จะรอคุณหมอมาผ่าตัด ตอนที่ข้าพเจ้าได้เข้าไปสัมผัสห้องผ่าตัด ข้าพเจ้ามีความรู้สึกไม่ต่างอะไรกับหมูที่กำลังจะโดนเชือด แต่ว่าพยาบาลก็ใจดีเข้ามาปลอบและเปิดเพลงให้ฟัง จากนั้นก็เอาอะไรไม่รู้มาหนีบนิ้วของงข้าพเจ้าไว้ แล้วก็ฉีดยาลงในน้ำเกลือ แล้วเอายานอนหลับมาให้ข้าพเจ้าดม หลังจากที่ข้าพเจ้าหลับไปคุณหมอก็ได้ผ่าตัดเอาเหล็กเข้าไปในขาของข้าพเจ้า พอข้าพเจ้าฟื้นก็มีออกซิเจนมาครอบปากของข้าพเจ้าไว้ ข้าพเจ้าได้พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลประมาณ ๓ วัน ก็ได้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน

                พอข้าพเจ้ามาอยู่ที่บ้าน ข้าพเจ้ามีความรู้สึกสงสารแม่มาก เพราะตอนนั้นข้าพเจ้าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย แม่ต้องคอยอาบน้ำ ป้อนข้าว ซักผ้าให้ตลอด พอดูแลข้าพเจ้าแล้วแม่ก็ตองออกไปทำงาน แม่ไม่เคยบ่นสักนิดเลยว่าแม่เหนื่อย ข้าพเจ้าเคยแอบร้องไห้ เพราะแม่ต้องทำงานหนักและต้องคอยดูแลข้าพเจ้า ทุกๆวันแม่จะคอยทำกายภาพบำบัดให้ข้าพเจ้า เหตุการณ์ตอนนั้นข้าพเจ้าไม่อาจจะอธิบายได้เลยว่าแม่รักข้าพเจ้าแค่ไหน และชาตินี้ข้าพเจ้าจะไม่ลืมบุญคุณของแม่เลย ข้าพเจ้าเข้าเฝือกประมาณ ๑ เดือน แล้วก็ไปเอาเฝือกออก

                ขาของข้าพเจ้าตอนเอาเฝือกออกนั้นทั้งลีบ ทั้งเล็ก และทั้งดำ แต่ตอนนั้นยังไม่เอาเหล็กออก ข้าพเจ้าใส่เหล็กอีกประมาณ ๑ เดือน จึงได้ถอดเหล็ก ตอนถอดเหล็กบุรุษพยาบาลก็ใช้คีมคีบแล้วดึงเหล็กออก เลือดของข้าพเจ้าออกเยอะมาก แต่ไม่น่าเชื่อเพราะเหล็กที่ถอดออกมานั้นไม่มีเลือดติดเลย พอเอาเหล็กออกแล้วข้าพเจ้าก็ต้องทำกายภาพบำบัดต่ออีกประมาณ ๑ เดือน แล้วข้าพเจ้าก็กลับมาเดินได้ตามปกติ

                ประสบการณ์ชีวิตของแต่ละคนนั้นอาจเป็นเครื่องช่วยเตือนความจำและเป็นอุทาหรณ์ ประสบการณ์ที่ประทับใจนั้นอาจเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตให้มีความสุข มีความหวัง และไม่ตั้งอยู่ในความประมาท เพราะเหตุการณ์ที่เราพบเจอมีทั้งสุขและทุกข์ในเวลาเดียวกัน ทุกคนจึงต้องเตรียมพร้อมที่จะรับมันและหาทางออกอย่างถูกวิธี เพื่อที่จะให้ชีวิตมีความสุขและราบรื่น

นางสาวรัตติยา  ศาลกลาง  .๖/๓  เลขที่  ๓๕

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: