kruooy's Blog


รอยแผลเป็นที่ไม่อาจลืมเลื่อน
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 11:28 pm
Filed under: Uncategorized

เรื่อง   รอยแผลเป็นที่ไม่อาจลืมเลื่อน

                เมื่อครั้งสมัยตอนข้าพเจ้าเป็นเด็ก   ข้าพเจ้าก็มีความดื้อ  ความซนเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ   เพราะในตอนเป็นเด็กเรามักจะทำอะไรตามใจตัวเอง   โดยไม่คิดให้ดีเสียก่อน  แล้วเราก็จะโดนแม่ด่าเสมอๆ   ข้าพเจ้าก็เป็นอีกคนที่สมันตอนเป็นเด็ก   ซึ่งเป็นคนเอาแต่ใจและไม่ค่อยฟังใคร   อยากได้อะไรก็จะเอาให้ได้   การที่เราได้ของสิ่งนั้นจะทำให้เรารู้สึกว่าเป็นฝ่ายชนะอยู่เสมอ

                ครอบครัวของข้าพเจ้า  มีสมาชิกทั้งหมด  ๕  คน  โดยมีลูก  ๓  คน  เป็นลูกสาว  ๒ คน และลูกชาย ๑ คน  ข้าพเจ้าเป็นลูกคนที่ ๒  เป็นลูกคนกลาง  ครอบครัวของข้าพเจ้ามีพ่อเป็นหัวหน้าครอบครัว  อยู่กันอย่างพอเพียง และอบอุ่น   พ่อกับแม่เคยสอนเสมอว่าเป็นพี่น้องกันต้องรักกันไม่ทะเลาะกัน   มีอะไรก็แบ่งกันกิน  มีมากแบ่งมากมีน้อยแบ่งน้อย   เมื่อข้าพเจ้าอายุ  ๙  ขวบ  น้องชายของข้าพเจ้าก็อายุประมาณ ๒ ขวบเศษ   กำลังหัดพูดหัดเดิน   กินเก่ง  ขี้แยด้วย   น้องชายของข้าพเจ้าก็เป็นคนติดแม่มาก   ทำอะไรถ้าไม่ได้อยู่กับแม่จะร้องไห้เลยล่ะ  มาวันหนึ่งพี่สาวของข้าพเจ้ากลับมาจากโรงเรียน   ซึ่งเป็นโรงเรียนที่อยู่ในจังหวัดใกล้เคียง   พี่สาวของข้าพเจ้าพักอยู่หอพัก   จะมาครั้งหนึ่งก็  ๒  สัปดาห์ต่อครั้ง   หรือไม่ก็เป็นเดือนกว่าจะกลับบ้านครั้งหนึ่ง   กลับบ้านมาแต่ละครั้งพี่สาวของข้าพเจ้าก็จะมีขนมมาฝากน้องทั้งสองคนอยู่เสมอ   มาครั้งนี้พี่ซื้อขนมเยลลี่มาฝากน้องชายสุดที่รัก   น้องชายของข้าพเจ้าดีใจมาก   แล้วพี่สาวของข้าพเจ้าก็อุ้มน้องออกมาไปเล่นหน้าบ้านพร้อมกับถือขนมเยลลี่ออกไปด้วย   ข้าพเจ้าเห็นก็นึกอยากจะกินขนมเยลลี่ของน้องบ้าง   ก็เลยเดินเข้าไปหยอกน้องทำเป็นแย่งขนมจากมือน้องออกมา   พี่สาวของข้าพเจ้าก็พยายามไม่ให้ข้าพเจ้าแย่งขนมจากน้อง   แล้วน้องก็ดิ้นๆ  ก็เลยทำให้น้องหลุดจากอ้อมแขนของพี่และตกลงไปอยู่บนพื้นถนน   ซึ่งเป็นถนนคอนกรีตที่มีเศษดินและหินลูกรังเม็ดเล็กๆเต็มไปหมด   ทำให้หัวของน้องนั้นกระแทกกับพื้นถนน  เสียงดังมาก   แล้วก็ตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของน้องดังลั่นบ้าน   จนแม่ที่ทำกับข้าวอยู่ในครัวก็รีบวิ่งออกมาดู   แล้วแม่ก็ตกใจมากรีบอุ้มน้องขึ้นมาทันที   ส่วนพี่สาวกับข้าพเจ้าทำอะไรไม่ถูกจึงได้แต่ยืนดูและสงสารน้อง   คงจะเจ็บมากแน่เลย   แล้วแม่ก็พาน้องมาล้างเศษดิน  เศษหินที่ติดตามใบหน้าของน้อง  และปรากฏว่าน้องหัวแตกด้วย   เสียงน้องร้องไห้ดังมาก  แล้วแม่ก็จัดการทายาและทำแผลให้น้อง   แล้วน้องก็กินนมแล้วเผลอหลับไป   ฝ่ายพี่สาวและข้าพเจ้าก็โดนแม่ด่าอยู่ยกใหญ่   ว่าแค่ขนมชิ้นเดียวต้องทำให้น้องเจ็บถึงขนาดนี้เลยหรือ  เพราะแม่เคยสอนว่า  มีอะไรก็ต้องแบ่งกันกิน   แม่เป็นคนที่ไม่ชอบเอามากๆ  เวลาที่เห็นลูกแย่งของกินกัน   ถ้าเห็นเมื่อไหร่   แม่จะด่าทันที  เป็นพี่น้องต้องรักกันให้มากๆ  จำไว้นะลูก  นี่คือคำสอนของแม่

                ปัจจุบันนี้เวลาที่ข้าพเจ้าเห็นรอยแผลเป็นตรงหัวของน้องชายทีไร  ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงเหตุการณ์วันนั้นโดยไม่อาจลืมเลือน   ถ้าเรารู้จักคิดให้ดีก่อนทำอะไรก็คงไม่เกิดเหตุการณ์อย่างนั้นเกิดขึ้น   การที่เราได้ของสิ่งนั้นมาโดยทำให้คนอื่นเจ็บตัวก็ไม่ได้หมายความว่าเรามีความสุขหรือเป็นผู้ชนะเสมอไป   ก็อาจจะเป็นรอยแผลเป็นที่อยู่ในใจของเราที่ไม่อาจลืมมันได้เหมือนกับรอยแผลเป็นที่อยู่บนหัวของน้องชายของข้าพเจ้าก็เป็นได้

โดย…นางสาวมิ่งขวัญ   วงศ์สง่า  ชั้น ม. ๖/๑  เลขที่  ๔๐

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: