kruooy's Blog


ความประทับใจในชีวิตของฉัน
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 4:53 pm
Filed under: Uncategorized

ความประทับใจในชีวิตของฉัน

 เรื่องก็มีอยู่ว่า เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ก่องช่วงสอบ GAT-PAT ครั้งที่ ๒ ดิฉันไปเจอข่าวรับสมัครติดก่อนสอบ GAT-PAT ที่จังหวัดขอนแก่น ดิฉันก็ได้มาประกาศข่าวการรับสมัครติว GAT-PAT กับเพื่อนๆที่อยู่ให้ห้อง เพื่อนๆต่างสนใจการติว GAT-PAT ครั้งนี้มาก เพราะก่อนหน้านั้น ๒ อาทิตย์ สถาบันทดสอบการศึกษาแห่งประเทศไทย(สทศ.)ได้ประกาศผลสอบ GAT-PAT รอบที่ ๑ ต่างคนต่างก็ผิดหวังกับคะแนนที่ไม่เข้าเป้าหมายที่วางไว้

                ต่อจากนั้น หลังจากที่ได้สมัครเสร็จเรียบร้อย พวกดิฉันก็คิดว่า “พวกเราจะไปกันยังไง”คิดอยู่นานสองนานก็มี น.ส.คนหนึ่ง เสนอความคิดเห็นว่า เราไปรถไฟฟรีกันดีไหม ? เพื่อนก็ต่างเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยส่วนดิฉันกับเพื่อนอีกสองคน ก็ต่างเห็นด้วยที่จะขึ้นรถไฟฟรี เพราะตั้งแต่เกิดมาพวกดิฉัน ก็ไม่เคยขึ้นรถไฟเลยกันสักคน… แล้วพวกดิฉันสามคนก็พยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนที่เหลือให้ขึ้นรถไฟกับพวกดิฉันในครั้งนี้ เพราะพวกดิฉันคิดว่า นี่คือการผจญภัยครั้งยิ่งใหญ่ “ได้นั่งรถไฟผจญภัยกับเพื่อน” ว้าว ว ว (คิดในใจ)น่าสนุกมาก แค่คิดภาพก็สนุกแล้ว แต่เพื่อนๆที่เหลือก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดี เอาหล่ะไปสามคนก็สามคน ^^

                แล้ววันนั่นก็มาถึงดิฉันไม่ไปโรงเรียนเลย ตื่นเต้นมาก จะได้ขึ้นรถไฟ… ประมาณบ่ายๆกว่า ดิฉันกับเพื่อนอีกสองคนก็เดินทางไปอุดร ขณะที่เดินทางดิฉันก็ยังคงจินตนาการถึงการขึ้นรถไฟในครั้งนี้ ขึ้นรถไฟครั้งแรกในชีวิต และแล้วดิฉันกับเพื่อนๆก็ถึงอุดร จากนั้นพวกดิฉันกับเพื่อนอีก ๒ คน ก็มุ่งหน้าไปที่สถานีรถไฟอุดรธานี  ว้าว วว ว ว  สถานีรถไฟ ดีใจมากๆ หลังจากนั้นดิฉัน ดิฉันก็ไปถามคุณลุงคนหนึ่ง ว่า ถ้าพวกหนู จะขึ้นรถไฟฟรีต้องทำยังไงค่ะ ? คุณลุงเขาก็ตอบว่า มันต้องมาตอนตี ๕ ไม่งั้นก็ ๔ ทุ่มกว่าๆจ๊ะ แต่ว่าตอนนี้เพิ่งจะ ๑๗.๓๐ น. ดิฉันและเพื่อนอีกสองคน จึงคุยกันว่าเราจะเอายังไงดี จะรอถึง ๔ ทุ่มไหม ? หลังจากนั้นไม่กี่วินาที พวกดิฉันก็ตัดสินเดินไปซื้อตั๋วรถไฟในราคา ๒๕ บาท จากนั้นเวลา ๑๘.๓๐ น. ดิฉันกับเพื่อนอีกสองคนก็ได้ก้าวขึ้นรถไฟสักที อู้ย_ ย ขึ้นรถไฟ คนเต็มรถไฟเลยไม่มีที่นั่ง ตาย ตาย ตาย ไม่มีที่นั่ง ยืนแบบไม่มีที่นั่งสักพักพวกดิฉันก็เหลือบไปเห็นที่นั่งว่างอยู่ พวกดิฉันก็มุ่งหน้าไปที่ว่างนั้น แล้วก็นั่งลง หลังจากนั้นประมาณ ๑๕ นาที ก็มีผู้หญิงตัวเตี้ยๆหน้าโหดๆ ไม่สวยด้วยนะ วัยกลางคนเดินมาตรงที่พวกดิฉันนั่ง แล้วก็มาพูดว่า นี้มันที่ฉันนะ !!พวกดิฉันถึงกับ งง แล้วก็ลุกพร้อมกันแบบไม่ได้นัดหมายแล้วพวกดิฉันก็ไปนั่งที่นั่งใหม่ รถไฟก็ออกพอดี พวกดิฉันก็กรี๊ด ด ดด รถไฟออกแล้ว ทุกคนที่อยู่บนรถไฟต่างก็มองพวกดิฉันทั้ง สามคน ไม่แคร์ พวกดิฉันไม่แคร์

ไม่แคร์สื่อใดๆ ^^ จากนั้นพอถึงขอนแก่น ตอนนั้นเวลาปาเข้าไป ๓ ทุ่มกว่า โอ้พระเจ้าองชั่วโมงกว่า รถไฟวิ่งช้ามาก ตอนนั้นรถสายหมด ทำไงดีหล่ะ คราวนี้ เราจะไปที่พักกันยังไง  คิดอยู่นาน เพื่อนสาวก็พูดขึ้นมาว่า มีเพื่อนที่เขาช่วยเราได้ เพื่อนสาวดิฉันจึงโทหาเพื่อนชายของเค้าให้มารับ จากนั้นพวกดิฉันก็รอ ต่อมาเพื่อนชายก็โผล่มา โผล่มากับรถมอเตอร์ไซด์ ๑ คัน  จะไปกันยังไง! รถ ๑ คัน กับคนอีก ๓ คนพร้อมข้าวของ จากนั่งพวกดิฉันก็หาทางไปกันจนได้ด้วยรถมอเตอร์ไซด์คันนั้น ฝนตกปอยๆ ผู้หญิง ๓ คน กับรถมอเตอร์ไซด์ กว่าจะถึงที่พักก็ปาไป เที่ยงคืนกว่า เพราะว่า เราหลงทาง พอถึงที่พักพวกดิฉันหมดแรงเหนื่อยล้า พวกดิฉันต่างมุ่งหน้าเข้าหาเตียงแล้วนอนในสภาพที่เปียกชื้นกันทุกคน

                พอรุ่งเช้าพวกดิฉันกับเพื่อนๆก็ตื่นขึ้นมากับอาการไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวกันทุกคน แล้วก็ขี้รถไปที่ติว คนเยอะมากๆ วกดันไปช้า ไม่ถึงกับช้าหรอกแต่คนเยอะมาก มันเลยส่งผลให้ดิฉันนั่งหลังสุด หลังมาก จนทำให้มองไม่เห็น ไม่มีกำลังใจเรียน ลั๊น ลา   ไม่เรียนดีกว่า ออกไปหาไรกินก่อนแล้วค่อยเข้ามาเรียนต่อหล่ะกัน

เพื่อนสาวของฉันโทรหาพี่สาวของเขา พี่สาวของเขามารับพวกดิฉันไปเลี้ยงข้าว ฝนตกหนัก พี่สาวเขาเลยพาไปที่ร้านเกมส์ที่พี่เขาทำงานอยู่ ไม่มีคนไปส่งพวกดิฉันไปเรียน  เลยตามเลยก็เลยนั่งเล่นเกมส์อยู่ร้าน จน ๓ ทุ่มกว่าๆ

พี่สาวเลิกงานเลยพาไปเที่ยว เลยตามเลย เที่ยวก็เที่ยว ทั้งๆที่ตัวเปียกอีกวัน พอเที่ยวเสร็จก็กลับที่พักนอน พอรุ่งเช้าก็ตื่น มันไม่รุ่งเช้าหรอกค่ะ ตื่นมาก็สายมากแล้ว พวกดิฉันก็เลยเตรียมตัวกลับบ้าน แต่ก่อนกลับพวกดิฉันต้องเอารถไปคืนเพื่อนชายซะก่อน การเดินทางเอารถไปคืนเพื่อนชายนั่นก็เป็นอะไรที่ลำบากมาก เจอทั้งตำรวจ เจอทั่งใบสั่ง เจอทั้งแดด หลงทางอีก กว่าจะถึง พอถึงเพื่อนชายของฉันยังเมาค้างไม่สามารถมาเอารถตรงที่จุดนัดหมายได้ ดิฉันกับเพื่อน ๒ คน ก็เลยบอกเพื่อนสาวของดิฉันให้เอารถไปคืนเพื่อนชายซะ เดี๋ยวพวกฉันจะไปเอาของที่พักแล้วไปเจอกันที่สถานีรถไฟ จากนั่นไม่นานเพื่อนดิฉันอีกคนก็ไปถึงสถานีรถไฟแล้วก็โทมาบอกว่า รถไฟกำลังจะออก ดิฉันกับเพื่อนดิฉันก็เลยต้องตกรถไฟอีกรอบ ก็เลยโทหาพี่สาวว่าตกรถทำยังไงดี พี่สาวก็เลยพาไปสถานีขนส่งเพื่อจะให้พวกดิฉันขึ้นรถโดยสารกลับแทนรถไฟ แต่รถหมด! พวกดิฉันก็เลยตามเลยนอนขอนแก่นอีกคืนแล้วก็ได้เที่ยวอีกคืน

                เช้าตรู่.. ดินฉันกับเพื่อนตื่นขึ้นอาบน้ำไปสถานีรถไฟตอนตี 5 รถไฟก็ออกขณะที่เดินทางอยู่นั้นพวกดิฉันก็หลับ แล้วก็ สะดุ้ง สามสี่รอบเพราว่า รถไฟดับ การเดินทางกลับครั้งนี้ ใช้เวลาเกือบๆ 4 ชั่วโมง  เพราะว่ารถไฟดับตลอดทางเลย แล้วพอถึงอุดรก็ต่อรถกลับมาที่สว่างแดนดิน

                การเดินทางที่หน้าจดจำก็จบลง พร้อมกับคำด่าของแม่หลายต่อหลายคำเมื่อถึงบ้าน ^^

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: