kruooy's Blog


ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ข้าพเจ้าได้รู้จักกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 4:56 pm
Filed under: Uncategorized

ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ข้าพเจ้าได้รู้จักกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

                ชีวิตของเด็กบางคนอาจคิดว่าเป็นช่วงชีวิตที่เด็กร่าเริงสนุกสนานไม่มีเรื่องต่างๆที่ไม่ดีมารบกวนจิตใจของเรา แต่ข้าพเจ้าคิดว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับเด็กทุกคน เนื่องจากข้าพเจ้าได้รู้จักกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ตอนนั้นข้าพเจ้าอายุ ๑๒ ปีและเท่ากันกับอายุของเด็กคนนั้น ข้าพเจ้าได้คลุกคลีกับชีวิตของเด็กคนนั้นมันทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกอยากให้กำลังใจกับคนอื่นๆมาก เพราะถึงแม้ชีวิตคนเราจะเจอกับเรื่องเลวร้ายมากสักเพียงใดแต่ยังมีคนที่รักเราเสมอ

                ครั้งหนึ่งข้าพเจ้าได้เจอและรู้จักกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งและได้รู้เรื่องราวต่างๆมากมายของเขา ข้าพเจ้าจึงอยากนำมาเขียนเพื่อบางทีบางอย่างอาจทำให้ผู้ที่ได้อ่านเรื่องนี้ได้รู้ว่าคนที่แน่กว่าเรานั้นก็มีอยู่ และเขาก็สามารถอยู่ได้เพราะอะไรนะหรือถ้าเพราะความรักจากแม่และคนที่เขารักนั้นเอง เขาเล่าว่าตอนที่เขาอายุ ๑๒ ปี บ้านเกิดปัญหามากมายเขามีปัญหากับพ่ออย่างหนัก เขาเกลียดพ่อและญาติของพ่อเขามากเขาอยากย้ายโรงเรียน อยากหนีออกจากบ้าน อยากฆ่าตัวตาย แต่เขาก็ทำไม่ได้ เพราหลายปัจจัย เขาจึงยอมทนอยู่๔ในบ้านหลังนั้นต่อไปด้วยความทรมานทุกวินาทีที่มีลมหายใจ เขารู้สึกว่าเหมือนตกนรกทั้งเป็นแต่ก็นึกในใจเสมอว่ามันอาจเป็นเวรกรรมในอดีต จนวันหนึ่งเขาได้ตัดสินใจปรึกษาแม่และแม่ก็คอยแก้ปัญญา ให้กำลังใจเขามาตลอด ทั้งๆทีเขาก็รู้ดีว่าแม่เป็นคนกลางระหว่างลูกกับสามีที่มีปัญหากันจนไม่มีวันที่จะสามารถกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกันได้อีก แม่ของเขาคงจะทรมานมากกว่าหลายร้อยพันเท่า แม่นอนร้องไห้ทุกคืนซึ้งก็ไม่ได้แตกต่างกับเขาเท่าใดนัก จนมาวันหนึ่งเด็กผู้หญิงคนนั้นก็กำลังจะจบการศึกษาชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ซึ้งเป็นช่วงรอยต่อของชีวิตเขา เขาอยากย้ายโรงเรียนที่ไกลจากบ้านและไม่ได้กลับบ้านทั้งๆที่ใจนั้นก็คิดถึงแม่กับน้องมาก แต่เขาก็เลือกที่จะออกมาจากบ้านหลังนั้นโดยที่แม่ก็เข้าใจ แต่ซ้ำร้ายกับชีวิต แม่ของเธอดันตั้งท้องอ่อนๆซึ้งมันทำให้เขาจะต้องอยู่ที่โรงเรียนเดิม เพราะต้องเก็บเงินไว้สำหรับเลี้ยงดูเด็กที่กำลังจะเกิดมา พอเขารู้ข่าวนี้เขาอยากกลั้นใจตายตรงนั้นแต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเมื่อแม่ของเขาตัดสินใจทำแท้ง เพื่อที่จะส่งเขาเรียนในที่ที่เขาอาจจะไม่ทรมานเหมือนกับที่อยู่ทุกวันนี้ ซึ้งแม่ของเขาก็รู้สึกแย่มากส่วนตัวของเขาก็รู้สึกแย่ไม่ต่างกันรู้สึกบาปไปตลอดชีวิต ซึ้งเธอเล่าว่าถึงเธอจะได้ไปอยู่ในที่ที่ไม่ใช่บ้านต้องอยู่หอพัก เพื่อหนีปัญหาต่างๆ แต่มันก็ไม่เคยทำให้เธอมีความสุขได้นานถึง ๕ นาทีที่อยู่คนเดียวในวันหนึ่งๆ สิ่งที่ช่วยบรรเทาความรู้สึกเลวร้ายของเขาได้ในแต่ละวันคือเพื่อนๆ ความรักจากแม่และความที่เป็นห่วงน้อง เขาจึงพยายามตั้งใจเรียนถึงแม้จะเรียนไม่ค่อยได้แต่ในวันนี้ สิ่งที่เขาภูมิใจมากที่สุดคือ เขาสามารถสอบติดมหาลัยในคณะที่ใฝ่ฝัน อาชีพที่ใฝ่ฝันเพื่อที่จะมาเป็นในสิ่งที่เขาอยากเป็น และมาดูแลแม่ส่งน้องเรียนในอนาคตถึงแม้เงินที่ส่งเขาเรียนในปัจจุบันคือเงินของสามีแม่คนที่เขารังเกียจที่สุดในชีวิตแต่เขาก็ต้องยอมใช้มันเพราะชีวิตของเด็กอายุแค่นั้นจะมีทางเลือกอะไรมากมายให้เขาเลือก และเขาสามารถถึงจุดจุดนี้ได้ทั้งๆที่คิดฆ่าตัวตายในหลายๆครั้งถ้าเพรากำลังใจจากแม่และน้องของเขา เรื่องที่ข้าพเจ้าได้เล่าไปนี้อาจเป็นกำลังใจให้กับหลายคนที่คิดว่าชีวิตช่างเลวราย แต่ความเป็นจริงแล้วคนที่มีชีวิตที่เลวร้ายกว่าเราก็มีอยู่มาก

                ดังนั้นเราควรมองย้อนกลับไปมองตัวเราว่าชีวิตเราแย่ที่สุดแล้วหรือและพยายามใช้ปมด้อยหรือปัญหาในชีวิตของเราเปลี่ยนมาเป็นกำลังใจเพื่อเป็นแรงผลักดันในชีวิตให้ก้าวเดินต่อไปเพื่อตัวเรา เพื่อคนที่เรารักและคนที่รักเรา อย่าชีวิตที่มีค่าของเราไปทำให้สิ้นค่าเพียงเพราะว่าความเลวของสิ่งมีชีวิตที่ใครๆก็เรียกกันว่า‘คน’

 นางสาวสิริลักษณ์  คำอุดม  เลขที่ ๔๑  ม. ๖/๒

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: