kruooy's Blog


ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ข้าพเจ้า…
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 4:41 pm
Filed under: Uncategorized

ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ข้าพเจ้า

                 การศึกษาทำให้คนเรามีพัฒนาการทางด้านความคิด ความรู้ ทักษะในการดำเนินชีวิต และการศึกษาที่ดีนั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับปัจจัยหลายๆด้าน ทั้งด้านสถาบัน บุคลากรการสอน และที่สำคัญคือความตั้งใจของผู้เรียน

                ข้าพเจ้าได้เรียนจบจากชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นจากโรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย กาฬสินธุ์ และไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาเรียนที่สถาบันแห่งนี้ พอใกล้เรียนจบเพื่อนๆก็พากันย้ายไปเรียนที่อื่น บ้างก็เรียนต่อที่เดิม วันหนึ่งเพื่อนของข้าพเจ้าก็เลยชวนมาสมัครที่โรงเรียนแห่งหนึ่งเพื่อนบอกว่าโรงเรียนนี้สถานที่สวยงาม นักเรียนก็เรียนหนังสือเก่ง สอบติดแพทย์ทุกปี แต่คุณครูฝ่ายแนะแนวไม่อยากให้ไปเพราะว่ามันไกลบ้านมาก ข้าพเจ้าก็เลยมาปรึกษาคุณพ่อคุณแม่ ท่านเลยบอกว่าลองไปสอบดูยังไม่ต้องตัดสินใจอะไรก็ได้ คุณแม่ก็เลยพาไปสมัคร จากบ้านที่กาฬสินธุ์ผ่านสกลนคร แล้วก็มาถึงแล้วสินะ อำเภอสว่างแดนดิน โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียง เหนือ มีนักเรียนมาสมัครเยอะมากเห็นว่าต้องสอบให้ได้ ๖๐% ขึ้นไป เฮ้อ…กลับบ้านตอนนี้จะทันมั๊ยเนี่ย ดูๆแล้วโรงเรียนนี้ก็น่าอยู่ดี อาคารใหญ่โต บรรยากาศน่าเรียน ลมที่พัดผ่านใต้อาคารห้าชั้นเย็นสบายมาก จนทำให้คุณแม่เผลอหลับไป ยังไม่ทันได้อ่านหนังสือเลยวันสอบก็มาถึง วันนี้พี่สาวพามาสอบออกจากบ้านตั้งแต่ตีห้า เพื่อนของข้าพเจ้าเตรียมตัวมาอย่างดี เอาหนังสือมาอ่านบนรถด้วย ข้าพเจ้าเลยโดนพี่สาวดุว่าไม่อ่านหนังสืออย่างนี้คงจะสอบไม่ได้หรอก ข้อสอบก็ยากนะสำหรับคนที่ไม่ได้เตรียมตัวมาอย่างข้าพเจ้า พอถึงวันรายงานตัว ข้าพเจ้าเองก็ไม่แน่ใจกลัวว่าจะสอบไม่ได้ ถ้ามาเลยก็อาจจะเสียเวลาปล่าวๆเลยโทรมาถามทางโรงเรียน คุณครูเลยไปดูให้บอกว่าข้าพเจ้าสอบติด แต่เพื่อนของข้าพเจ้าสอบไม่ติด ความรู้สึกในตอนนี้ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี ใจหนึ่งก็ไม่อยากมาเพราะต้องจากบ้านมาไกล อีกใจหนึ่งก็อยากจะมาหาประสบการณ์ใหม่ๆและข้าพเจ้าก็ตัดสินใจมารายงานตัวในวันนั้น

                ๑๖ เมษายน ๒๕๕๐ การเรียนปรับพื้นฐาน นี่คงเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตเด็กมอปลายแล้วสินะ การจากบ้านมาไกลขนาดนี้เป็นอะไรที่น่ากลัวมาก ไม่มีใครที่รู้จัก หดหู่ใจ อยู่หอก็นอนร้องไห้ทุกคืน ต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่เราจะผ่านอุปสรรคนี้ไปได้

                ๔/๓ นี่ล่ะคือห้องเรียนใหม่ของเรา เพื่อนใหม่และความรู้ใหม่ๆเราควรจะเริ่มต้นจากไหนดี ใช่แล้ว..เราต้องหาเพื่อน ทำไมเราต้องนั่งข้างผู้ชายด้วยล่ะ แต่ก็ไม่เป็นไรคนนี้เขาเก่งคณิต เวลาในการเรียนชั้น ม.๔ เร็วมากเหมือนกับว่าเราไม่ได้ตั้งใจเรียนเท่าที่ควร พอขึ้นมาชั้น ม.๕ ปีนี้ล่ะที่เราต้องเตรียมตัวให้มากต้องกระตือรือร้นอยู่เสมอ การบ้านเยอะมากตีสามตีสี่ก็ไม่ได้นอน เกรดก็ตกเยอะมากเลย แต่จะทำยังไงล่ะแค่ผ่านการแก้ข้อสอบมหาโหดของบางวิชามาได้ก็ถือว่าดีแล้วล่ะ จะจบแล้วหรอเนี่ย ม.๖ เร็วจัง สอบ..สอบ แล้วก็สอบ Gat-pat  O-net  A-net  กลางภาค ปลายภาค อะไรจะมากมายขนาดนั้น ไหนจะสอบตรงอีก เฮ้อ…ชีวิตช่างวุ่นวายจริงๆ

                ในช่วง ๓ ปีที่ผ่านมาเร็วมาก เร็วอย่างไม่น่าเชื่อ มีทั้งเสียงหัวเราะ ร้องไห้ ดีใจ และเสียใจ ไม่น่าล่ะใครๆก็บอกว่าช่วงเวลาที่มีความสุข มีเพื่อนแท้ก็คือช่วงที่เรียนชั้นมอปลาย ข้าพเจ้าเองก็ได้รู้สึกเช่นนั้น เหมือนกัน ในวันนี้ข้าพเจ้าอยากขอบคุณเพื่อนคนนั้นที่ชวนมาสอบ ณ ที่แห่งนี้ ขอบคุณคุณพ่อ คุณแม่ที่สนับสนุนมาโดยตลอด ขอบคุณเพื่อนๆ๔/๓ ,๕/๓,๖/๓ ทุกคนและขอบคุณจากใจจริง…เตรียมอุดมศึกษา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

 นางสาวสุธาทิพย์   สิมมะลิ

ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๖/๓  เลขที่ ๔๒

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: