kruooy's Blog


ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ข้าพเจ้าเคย…เสียใจ
กุมภาพันธ์ 25, 2010, 4:30 pm
Filed under: Uncategorized

ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ข้าพเจ้าเคย…เสียใจ

                ความดีใจเกิดขึ้นเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในคาบเรียนฟิสิกส์  ฉันไม่รอช้ากดรับสายทันทีเป็นเพื่อนสนิทของฉันโทรมานั่นเอง ไม่มีการทักทายใดๆ มีแต่เสียงที่บอกว่า  “แกติดสัตวแพทย์แล้วนะ”  ฉันแทบไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน  พอหมดคาบเรียนฟิสิกส์ฉันรีบวิ่งตรงไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์ของโรงเรียนแล้วแล้วสู่หน้าเวปไซต์กองบรรณาธิการการศึกษาของมหาวิทยาลัย  แล้วพิมพ์ชื่อตนเองลงไป  มีชื่อของฉันปรากฏอยู่  ฉันมีสิทธิ์เข้าสอบสัมภาษณ์คณะสัตวแพทยศาสตร์  เพื่อนไม่ได้โกหกฉัน  จึงเป็นความดีใจเริ่มต้นของเรื่องนี้

                ด้วยความดีใจ  วันนั้นทำโลกของฉันที่เคยเงียบเหงาสดใสขึ้นมาทันตา  ท้อฟ้าเป็นสีครามดูสว่างตา  อะไรในวันนั้นสวยงามทุกอย่าง  แม้บางสิ่งในวันก่อนอาจดูแล้วไม่เข้าตา  ฉันรีบโทรบอกแม่  โทรหายาย  โทรบอกตา  โทรบอกทุกคนที่ฉันรู้จักด้วยความดีใจ  ความดีใจเพิ่มระดับขึ้นอีกเมื่อได้รับข้อความจากคนคนหนึ่ง  ส่งมาแสดงความยินดีด้วย  ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้บอกเค้าเลย  ดูเหมือนว่าเขาจะดีใจมากกว่าฉันดีนะ  พอใกล้ถึงวันสอบสัมภาษณ์ฉันจึงได้เริ่มทำแฟ้มสะสมงาน  ความจริงแล้วควรทำไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ  เคยมีคนบอกฉันว่า   ความโชคดีมักมาพร้อมความโชคร้ายเสมอ  และมันก็เป็นจริงอย่างนั้น  แม่ของฉันต้องเข้ารับการผ่าตัดอย่างกะทันหัน  ฉันจึงไม่มีเวลาในการเตรียมตัวมากนัก  อีกสามวันจะสอบสัมภาษณ์ฉันจึงได้เริ่มทำแฟ้มสะสมงานและเริ่มเตรียมตัวอย่างจริงจัง  การไปสอบสัมภาษณ์ครั้งนี้จะมีรุ่นพี่โรงเรียนช่วยหาที่พักให้  แล้ววันเดินทางก็มาถึง  ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัว  ในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ไปถึงมหาวิทยาลัย  บรรยากาศตื่นเต้นมาก  มีรุ่นพี่คณะชูป้ายเตรียมรับน้องกันยกใหญ่  ฉันได้โทรบอกคนคนหนึ่งว่า  “ถึงแล้วนะ”  แล้วฉันก็พลอยโดนว่าเพราะมีพี่บางส่วนไปรอรับน้องที่ บขส.  แต่ฉันลงที่มหาวิทยาลัย  แล้วเขาก็มารับแล้วพาไปขึ้นรถที่วิทยาลัยการเมืองการปกครอง  แล้วก็ส่งเข้าที่พัก  เขามีท่าทีเครียดกับฉันเล็กน้อย  แล้วก็บังคับให้พี่แต้วกับพี่แต๋มลงมารับฉันเข้าที่พัก  เน้นว่าต้องลงมาทั้งสองด้วย  แต่ก็มีเพียงพี่แต๋มเท่านั้นที่ลงมา  พี่บอกว่าพี่แต้วทำลังทำงานอยู่  เขามีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย (ไม่รู้จะเครียดอะไรกันนักหนา)  ฉันได้เข้าที่พัก  พี่แต้วกับพี่แต๋มให้การต้อนรับน่ารักเป็นกันเองมาก  ลืมบอกไปว่างานนี้ฉันไม่ได้ฉายเดี่ยว  ฉันไปกับเพื่อนอีกคนก็คนที่นั่งเรียนข้างๆ ฉันตอนนี้ไง  ฉันบอกพี่ว่าเหนื่อยมากขอนอนก่อนแล้วกัน  นับเป็นความประทับใจขั้นต้น  พี่บอกว่าเดี๋ยวจะพาไปดูที่สอบสัมภาษณ์แล้วจะพาดูรอบ ๆ มอ  แล้วค่อยไปกินข้าวเย็นกัน  แต่แผนการทั้งหมดต้องพังเพราะคนคนเดียว  เมื่อมีคนโทรมา (ก็คนที่ไปรับเราคนแรกนั่นแหละ)  โทรมาว่าให้รอพี่กินข้าวด้วย  ก่อนจะถึงเวลานั้นพี่แต้วกับพี่แต๋มได้พาเข้าตึกคณะสัตวแพทยศาสตร์  พอดีมีพี่คณะพาน้องลอดตึกคณะ  พี่บอกว่าพิธีนี้ศักดิ์มากใครที่ได้ลอดตึกคณะแล้วจะสอบติด  ฉันก็ได้เข้าร่วมพิธีนี้ด้วยอย่างน้อยก็เป็นกำลังใจในการสอบสัมภาษณ์ของฉันในวันพรุ่งนี้  มีรุ่นพี่คณะจุดเทียนรอบ ๆ น้อง  นับเป็นความประทับใจครั้งที่สองของเรื่องนี้

                และคืนนี้ก็ผ่านไป  รุ่งเช้าฉันต้องตื่นเช้า  เพื่อรอให้คนคนหนึ่งมารับไปสอบสัมภาษณ์  ส่วนเพื่อนของฉันนั้นพี่สาวทั้งสองได้ส่งเข้าห้องสอบสัมภาษณ์เรียบร้อยแล้ว  แล้วเวลาอันน่าตื่นเต้นสำหรับฉันก็มาถึง  ฉันเดินตัวตรงเข้าห้องสอบสัมภาษณ์พร้อมแจกรอยยิ้มที่พยายามกลบเกลื่อนความตื่นเต้นเอาไว้  ทุกอย่างผ่านไปอย่างรวดเร็ว  แล้วคณะกรรมการก็ถามว่า  “ถ้าได้ที่นี่จะเรียนไหม”  ฉัน็ตอบไปว่า  “เรียนคะ เพราะมันคือความใฝ่ฝันของหนู”  แล้วก็ผ่านไป  พอเสร็จฉันได้โทรบอกพี่บอย  ลูกพี่ลูกน้องของฉันมารับ  แล้วพี่บอยก็พาไปเลี้ยงมื้อเที่ยงที่เริ่มจะบ่ายแล้ว  เป็นครั้งแรกที่พี่ได้เลี้ยงฉันาถึง  งมารับไปสอบสัมภาษณ์  ส่วนเพื่อนของฉันนั้นพี่สาวทั้งสองได้ส่งเข้าห้องสอบสัมภาษณ์เรียพี่บอกว่าอยากกินอะไรก็สั่งเลยพี่เลี้ยงไม่อั้น  แต่ฉันก็กินได้ไม่สมกับที่พี่เลี้ยงเอาเสียเลย  พี่ถามว่าจะกลับวันไหนพี่จะได้ไปส่ง  จะกลับตอนไหนก็โทรบอกพี่แล้วกัน  จากนั้นพี่ชายของฉันก็ไปส่งฉันให้กับพี่แต้วกับพี่แต๋ม  พอถึงที่นอน  ฉันล้มตัวนอนด้วยความเหน็ดเหนื่อยอย่างบอกไม่ถูก  พอตอนเย็นเราก็ชวนกันไปกินข้าว  เราพี่สาวทั้งสองคนก็เสนออะไรให้เรา  คือไปร้องคาราโอเกะกันไหม  เราตอบตกลงทันที  มีฉันกับเพื่อน  พี่แต้ว  พี่แต๋ม  พี่เพลง  และเขาคนนั้นก็ได้ไปด้วย  เราร้องเพลงกันอย่างสนุกสนาน  แล้วก็แยกย้ายกันกลับ  ก่อนกลับทุกคนอยากไปส่งฉันกับเพื่อน  แต่คงจะตื่นสายเราเลยตัดปัญหาให้พี่สาวทั้งสองไปส่งเราแทน  แล้วเรื่องราวความสนุกก็จบลงในระยะเวลาอันสั้น ๆ  แต่ฉันก็ไม่ลืมโทรบอกพี่บอยว่า “พี่…ส้มกลับแล้วนะ”

                แล้วช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นอีกหนก็เวียนมาบรรจบ  เป็นวันประกาศผลสอบสัมภาษณ์นั่นเอง  วันนั้นทั้งวันฉันไม่เป็นอันทำอะไรเลย  ฉันเดินลงมาจากชั้นเรียนมาเปิดดูผลคนเดียว  คอมพิวเตอร์โรงเรียนเรื่องเดิม  แล้วฉันก็เริ่มพิมพ์ชื่อตัวเองลงไป  แต่คราวนี้ไม่มีชื่อฉัน  ฉันทำอยู่อย่างนั้นซ้ำ ๆ จนมั่นใจว่าไม่มีชื่อฉันจริง ๆ  แล้วน้ำตาก็เริ่มไหล  ฉันเดินออกมาจากโรงเรียนแล้วตรงไปยังหอพักของฉัน  พอถึงห้องพักฉันล้มตัวนอนอย่างคนไม่มีชีวิตจิตใจ  ฉันเอาแต่ร้องไห้  ร้องไห้  แล้วก็ร้องไห้  น้ำตาไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาเลย  อะไรกันไหนบอกว่าลอดตึกคณะแล้วจะสอบติดไง  แล้วถามทำไมว่าถ้าได้แล้สจะเอาไหม  ฉันเฝ้าถามตัวเองอยู่หลายครั้ง  จนฉันหลับไปพร้อมน้ำตา  รู้สึกตัวอีกทีตอนมีเสียงโทรศัพทท์ดังขึ้น  แม่โทรมานั่นเอง  ฉันรับโทรศัพท์พร้อมกันน้ำตาเอาไว้แล้วบอแม่ว่า  เราไม่ติดแล้ว…

                แล้วเขาคนนั้นก้โทรมา  บอกว่าพี่รู้ตั้งแต่เช้าแล้ว  พี่ก็ไม่มีกะจิตกะใจเรียนเหมือนกัน  เหมือนกับช่วงเวลาดี ๆ ไม่มีอีกแล้ว  รอยยิ้มคงไม่มาทักทายฉันอีกนาน  คงมีแต่น้ำตาที่อยู่เป็นเพื่อนกัน  ทุกอย่างจบลงในวันประกาศผลสอบสัมภาษณ์นั่นเอง  นับเป็นความเสียใจที่มากที่สุดที่ฉันเคยพบในเวลานี้แล้วฉันจะผ่านมันไปได้อย่างไร  แต่แล้ววันเวลาก็ผ่านพ้นไป  ที่ผ่านมามันได้ให้อะไรหลาย ๆ อย่างสำหรับฉัน  มันทำให้ฉันรู้ว่าชีวิต ม.๖ ยังมีอะไรให้ทำอีกมากมายนอกจากรอผล Ent. นั่นคือการเตรียมพร้อมต่อไป  สำหรับโอกาสที่มาถึง  ฉันยังคงอยู่กับตัวเองืมันทำให้รู้ว่าถ้าเราไม่เคยพลาด  เราคงไม่รู้ว่าความเสียใจมันมีมากมายขนาดไหน  และเราก็ยังคงอยู่กับตัวเองและพร้อมจะลุขึ้นสู้ต่อไป  เพื่อเดินไปยังปลายทางที่ฝันไว้  คงมีสักวันที่เป็นของเรา  และเรื่องราวของความเสียใจก็ได้จบลง…แล้วในความโชคร้ายจะมาพร้อมความโชคดีไหม

นางสาวรักชนก   อุทธศรี  เลขที่ ๓๒  ม. ๖/๒

Advertisements

ให้ความเห็น so far
ใส่ความเห็น



ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s



%d bloggers like this: